Cezary Anatol Pawłowski
Biografia
Cezary Anatol Pawłowski urodził się w 1895 roku w Łomży. Po studiach fizycznych w Odessie, na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Uniwersytetu Odeskiego, pracował jako asystent na tej uczelni. Po odzyskaniu suwerenności Polski w 1919 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Doświadczalnym Uniwersytetu Warszawskiego, kierowanym przez prof. Stefana Pieńkowskiego. Uzyskał doktorat filozofii w zakresie fizyki w roku 1926. W latach 1926–1927 uczył fizyki w Państwowym Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie.
W Warszawie działała Pracownia Radiologiczna utworzona w 1913 roku przy Towarzystwie Naukowym Warszawskim, którą kierowała Maria Skłodowska-Curie (od 1926 była kierownikiem honorowym). W 1921 roku Skłodowska-Curie podarowała Pracowni 100 mg bromu radu i przekazała 1000 dolarów od Polonii amerykańskiej. W tym samym roku utworzono Towarzystwo Instytutu Radowego z Radą Naukową, do której należał Stefan Pieńkowski. W końcu roku 1923 rozpoczął się Komitet Daru Narodowego dla Marii Skłodowskiej-Curie.
Latem 1925 roku wmurowano akt erekcyjny budynku Instytutu Radowego w Warszawie, w obecności Marii Skłodowskiej-Curie i prezydenta Stanisława Wojciechowskiego. W 1927 Pawłowski otrzymał stypendium rządu francuskiego na wyjazd do paryskiego Instytutu Radowego. Po powrocie objął stanowisko adiunkta w Zakładzie prof. Stefana Pieńkowskiego i prowadził wykłady z promieniotwórczości; w 1933 uzyskał habilitację. W 1934 został kierownikiem Pracowni Fizycznej Instytutu Radowego, a Pracownia zyskała światową renomę dzięki wsparciu małżonków Irène i Frédérice Joliot-Curie.
Podczas II wojny światowej Instytut funkcjonował w ograniczonym zakresie; dyrektor ukrył rad w kanałach, a reszta radu została zarekwirowana. Pawłowski zabezpieczył cenną aparaturę i prowadził pomiary promieniowania X w placówkach służby zdrowia, brał także udział w tajnym nauczaniu młodzieży akademickiej. Po wojnie, w 1945 roku, był zatrudniony w Uniwersytecie Poznańskim, a w 1946 roku awansował na profesora i objął stanowisko na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. Wraz z Juliuszem Kellerem i Stanisławem Nowosielskim założył Sekcję Elektrotechniki Medycznej, jedną z pierwszych na świecie, prowadząc wykłady z radiologii ogólnej, radiologii przemysłowej, miernictwa radiologicznego i ochrony radiologicznej.
W następnych latach Sekcję przeniesiono na Wydział Łączności, gdzie Pawłowski kierował Katedrą Radiologii i był dziekanem wydziału. W 1949 roku został kierownikiem Zakładu Fizyki w Centrum Onkologii; zbudował zespół, uruchomił laboratorium, ciemnię i warsztat. Pod jego kierownictwem uruchomiono m.in. Centralną Pracownię Pomiarów Radiologicznych (CPPR), która w 1957 przekształciła się w Centralne Laboratorium Ochrony Radiologicznej (CLOR). W 1956 roku odszedł z Zakładu Fizyki; w liście z 1953 roku wyrażał sprzeciw wobec planów likwidacji Pracowni Fizycznej, podkreślając konieczność kontynuowania działalności naukowej.
Zmarł w Warszawie 28 grudnia 1981 roku.