Eugeniusz Józef Jasiewicz

Eugeniusz Józef Jasiewicz urodził się 30 grudnia 1892 roku w Łomży w rodzinie Stanisława Jasiewicza h. Rawicz (zm. 1917) i Jadwigi z Dunin-Brzezińskich h. Łabędź (1870–1956).

Uczył się w gimnazjum w Łomży i brał udział w szkolnym strajku w 1905 roku. Był absolwentem Szkoły Korpusu Kadetów (1911) i Wojskowej Szkoły Kawalerii w Jelizawietgradzie (1913). W czasie wojny walczył w szeregach 2. pułku Ułanów Grochowskich, dowodził 3. szwadronem (przeformowanym na 5. szwadron do końca marca 1919).

Po zakończeniu działań wojennych służył w 24. pułku ułanów w Kraśniku na stanowisku dowódcy szwadronu zapasowego. W 1920 roku uczestniczył w kursie oficerów jazdy w Warszawie; po jego ukończeniu został zastępcą dowódcy przyfrontowej szkoły jazdy aż do jej rozwiązania w 1921. 3 maja 1922 roku zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 48. lokatą w korpusie oficerów jazdy. W lipcu 1926 powierzono mu pełnienie obowiązków zastępcy dowódcy 7 pułku strzelców konnych Wielkopolskich; 12 kwietnia 1927 roku awansował do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 12 marca 1929 roku został wyznaczony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Mołodecznie, pozostając oficerem nadetatowym 7 psk. W styczniu 1931 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 22. pułku Ułanów Podkarpackich w Brodach. 4 lipca 1935 roku został mianowany dowódcą tego pułku. 14 października 1936 roku inspektor armii, generał dywizji Stanisław Burhardt-Bukacki wystawił mu niezbyt pochlebną opinię: „mała inteligencja, pracuje wyłącznie na pokaz. Ma zdrowy zmysł taktyczny, ale na wyższe stanowisko nie nadaje się. Na ogół przeciętny”. W 1937 roku objął obowiązki na stanowisku komendanta miasta Łodzi. W maju 1939 roku na tym stanowisku zastąpił go pułkownik dyplomowany Kazimierz Dziurzyński. Z dniem 31 sierpnia 1939 roku miał być przeniesiony w stan spoczynku.

Po II wojnie światowej przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł w Londynie. Był mężem Romany Stanisławy z Chrzanowskich h. Suchekomnaty (1886–1960), z którą mieli córkę Danutę.