Jan Harusewicz

Jan Harusewicz urodził się 9 stycznia 1863 w Łomży jako syn Szymona, naczelnika urzędu skarbowego, oraz Leokadii z Zielińskich. Po ukończeniu Gimnazjum Klasycznego w Łomży w 1881 roku studiował na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie dyplom uzyskał w 1887 roku. W tym samym roku zaangażował się w młodzieżowe ruchy narodowe, włączając się w powstanie Związku Młodzieży Polskiej „Zet” w Krakowie i do Ligi Polskiej, która w 1893 przekształciła się w Ligę Narodową.

W 1888 objął stanowisko lekarza powiatowego w Ostrowi Mazowieckiej i prowadził tajną pracę narodową. Był współzałożycielem Towarzystwa Polskiej Macierzy Szkolnej (1905) i inicjatorem sieci kół tajnej oświaty, w Ostrowi koordynując Koła Polskiej Macierzy Szkolnej i Miłośników Sceny Polskiej. Publikował pod pseudonimem „Jerzy Wrewicz” w „Gazecie Warszawskiej” i „Przeglądzie Wszechpolskim”, głównie o samorządności Królestwa i nacjonalizmie.

Harusewicz pełnił funkcję komisarza Ligi Narodowej na ziemię łomżyńską; wśród jego najbliższych współpracowników byli Ludwik Mieczkowski i Jan Dołęga-Zakrzewski. W 1906 został posłem do rosyjskiej Dumy i zasiadał w II, III i IV Dumie, będąc w ostatniej z niej prezesem Koła Polskiego. Był także zwierzchnikiem Koła Okręgowego Towarzystwa Oświaty Narodowej.

W odpowiedzi na deklarację wodza naczelnego wojsk rosyjskich wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romana z 14 sierpnia 1914, podpisał telegram dziękczynny. W 1915 dołączył do Komitetu Narodowego Polskiego i był członkiem Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego w Rosji, a następnie Komitetu Narodowego Polskiego. Reprezentował Królestwo w Szwecji i Finlandii po przeniesieniu Komitetu Narodowego Polskiego do Paryża (1918).

W 1920 powrócił do Polski. W 1922 został wybrany do Sejmu I kadencji z listy Związku Ludowo-Narodowego i pełnił funkcję wiceprezesa klubu. Należał także do wewnętrznych organizatorów polityki obozu narodowego. Zmarł 17 września 1929 w Warszawie; pochowany na Powązkach (kwatera 80-5-25).