Jan Jaworowski

Jan Jaworowski, ps. Maryśka, urodzony 16 maja 1920 w Łomży, był harcmistrzem i żołnierzem Armii Krajowej. Był synem Hipolita Jaworowskiego, nauczyciela matematyki, i Zofii Jagodzińskiej. Służył w 1 Łomżyńskiej Drużynie Harcerskiej. W 1938 ukończył Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki w Łomży. Po maturze zdał egzamin na Wydział Lekarski Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie, lecz nie podjął studiów, gdyż odbywał kurs podchorążych rezerwy artylerii w Mazowieckiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii w Zambrowie.

W 1939 w obronie kraju służył w 33 pułku piechoty 18 Dywizji Piechot. Wraz z pułkiem dotarł do Kowla 18 września. Unikał aresztowania przez NKWD dzięki pomocy polskich kolejarzy. Z Kowla przedostał się do Brześcia, gdzie była jego rodzina. Ojciec został poinformowany o tym, że znajduje się na liście NKWD do wywózki do gułagów; Jaworowscy uciekli do Siedlec.

Był instruktorem I Kursu Podchorążych Rezerwy Piechoty organizowanego przez Narodowe Siły Zbrojne. Prowadził zajęcia m.in. ze znajomości broni i map sztabowych. Od 1943 r. przebywał w Warszawie, studiował medycynę na Tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich. Do batalionu Zośka trafił dzięki znajomości ze studentami należącymi do Zośki. Brał udział w akcji wykolejenia i ostrzelania niemieckiego pociągu na odcinku Tłuszcz-Urle. Jako instruktor wziął udział w akcji Par. I.

W pierwszych dniach powstania warszawskiego uczestniczył w walkach o Gęsiówkę, Pawiak, cmentarze na Wolii oraz magazyny przy ul. Stawki. 8 sierpnia, po śmierci Eugeniusza Koechera, objął dowództwo plutonu Alek, a 14 sierpnia, po śmierci Jerzego Jagiełły, obją funkcję zastępcy dowódcy 2. kompanii Rudy. Około 19–22 sierpnia 1944 został ciężko ranny. Na stanowisku dowódcy zastąpił go Andrzej Makólski.

Jan Jaworowski zmarł 10 października w Szpitalu św. Stanisława (Wojewódzki Szpital Zakaźny) z ran odniesionych 22 sierpnia. Miał 24 lata. Pochowany początkowo w zbiorowej mogile. Ekshumowany przez brata Tadeusza i pochowany na Powązkach Wojskowych (kwatera A20-3-12).