Jan Skorobohaty-Jakubowski
Biografia
Jan Skorobohaty-Jakubowski urodził się 4 lipca 1878 roku w Łomży. Był polskim oficerem, generałem brygady Wojska Polskiego, który pełnił funkcje polityczne w okresie II wojny światowej: był tymczasowym Delegatem Rządu na Kraj od 25 maja do 14 grudnia 1940 roku oraz zastępcą Delegatury Rządu na Generalne Gubernatorstwo na początku 1941 roku. Odznaczono go Orderem Orła Białego.
Syn Tomasza i Balbiny z Truszkowskich. Ukończył 7 klas gimnazjum filologicznego i szkołę handlową Franciszka Laskusa w Warszawie. Był członkiem Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, Organizacji Bojowej PPS, Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. W latach 1914–1917 walczył w Legionach Polskich, a następnie w II Korpusie Polskim. 30 grudnia 1916 ożenił się z Danutą Marią Skorobohatą. W latach 1919–1920 przebywał na Syberii. Od września 1922 był dowódcą 43. Pułku Piechoty Strzelców Kresowych, a 8 grudnia 1922 został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 13. Dywizji Piechoty w Równem. Rozporządzeniem Ministra Spraw Wojskowych z 8 maja 1926 przeniesiony został do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 3. Brygady Ochrony Pogranicza w Wilnie. W listopadzie 1927 przeniesiony został z KOP do kadry oficerów piechoty z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Z dniem 31 lipca 1928 został przeniesiony w stan spoczynku.
Następnie pełnił funkcje związane z kolonią Szwoleżerów (osada Żuków, gmina Klewań, powiat rówieński) i Związkiem Sybiraków. Był II wiceprezesem Związku Byłych Ochotników Armii Polskiej, a od 1938 do 1939 prezesem Zarządu Głównego Związku Sybiraków. Do 1939 działał w komitecie redakcyjnym czasopisma „Sybirak”.
W 1939 wziął udział w kampanii wrześniowej; w 1940 wysłano go z misją do okupowanej Polski. Od 1942 był komendantem rezerw krajowych Komendy Głównej Armii Krajowej. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera C15-4-10).