Jerzy Jarnuszkiewicz
Biografia
Jerzy Jarnuszkiewicz urodził się 28 listopada 1901 roku w Łomży. W czasie I wojny światowej był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej i w styczniu 1917 roku złożył przysięgę w POW w Łomży, pełniąc funkcje wywiadowcze i kurierskie oraz będąc zastępcą komendanta obwodu łomżyńskiego.
Brał udział w rozbrajaniu Niemców w listopadzie 1918 roku. W lipcu 1920 roku, będąc jeszcze uczniem, wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Brał udział w walkach w obronie Łomży, a następnie pod Nasielskiem. 23 października 1920 roku został przeniesiony do rezerwy.
W 1939 roku, pracując w konsulacie RP w Buenos Aires, poprosił Ministerstwo Spraw Zagranicznych o oddelegowanie go z powrotem do Polski; wrócił w pierwszej połowie września do Warszawy i objął stanowisko dowódcy kompanii ckm w obronie przeciwlotniczej, z miejscem na Pałacu Kronenberg i na ul. Mazowieckiej. Walczył aż do kapitulacji Warszawy, a następnie trafił do niewoli, przebywając w obozach: Nienburg X B, Spittal an der Draů i Woldenberg II C do 1945 roku.
Po wojnie wrócił do Warszawy jako inwalida wojenny III grupy i podjął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako referent. Od 1954 do listopada 1960 roku pozostawał bezrobotny. W ostatnim okresie życia był redaktorem podręczników dla szkół rolniczych w Polskiej Wytwórni Rolniczej i Inżynierskiej (PWRiL) w Warszawie.
Jerzy Jarnuszkiewicz poświęcił niemal całe życie harcerstwu. Wstąpił do I Drużyny Harcerzy im. Tadeusza Kościuszki w 1915 roku i pełnił funkcje drużynowego oraz zastępcy komendanta hufca powiatu łomżyńskiego. Był członkiem Mazowieckiej Komendy Chorągwi Harcerzy (1922–1932), awansując na harcmistrza, a także inspektora Kresowego. W 1933–1934 pełnił funkcję komendanta Kresowej Chorągwi Harcerzy. W latach 1936–1937 brał udział w wyprawach instruktorów harcerskich do USA, a w Argentynie rozwijał ruch harcerski wśród Polonii. Po wojnie kontynuował działalność w ZHP na szczeblu międzynarodowym, aż do zwolnienia z funkcji w 1949 roku.