Jerzy Łagoda
Biografia
Jerzy Łagoda urodził się 2 czerwca 1924 roku w Łomży jako syn policjanta Aleksandra i Katarzyny z d. Kuźmin. Uczył się w gimnazjum w Suwałkach, a w latach 1939–1940 w Gimnazjum im. R. Traugutta we Swisłoczy. Po zajęciu tych terenów przez Armię Czerwoną został 10 lutego 1940 deportowany przez NKWD do obwodu archangielskiego, osiedle Ługowoj, gdzie pracował jako robotnik. W 1942 wyjechał do Burnoje w południowym Kazachstanie, gdzie był nauczycielem w polskim sierocińcu. W tym okresie ukończył również radziecką szkołę 10-letnią.
Służbę wojskową w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR rozpoczął jako ochotnik w maju 1943 w obozie w Sielcach nad Oką. Przydzielony do 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, gdzie został działonowym w baterii artylerii 2 pułku piechoty. Po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Artylerii przy 1 DP został przydzielony do 1 pułku artylerii lekkiej jako dowódca plutonu dowodzenia 9 baterii. Wziął udział w bitwie pod Lenino, a 11 listopada 1943 na mocy rozkazu dowódcy 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR został awansowany na stopień podporucznika artylerii. Od grudnia 1943 pełnił funkcję zastępcy komendanta Podoficerskiej Szkoły Artylerii przy 1 PAL do spraw liniowych. Od maja do czerwca 1944 pełnił krótko funkcję dowódcy szkoły podoficerów polityczno-wychowawczych, a następnie został szefem zwiadu dywizjonu artylerii. Podczas walk o Warszawę został ranny 22 sierpnia 1944 pod Górą Kalwarią oraz 14 września 1944 podczas walk o Pragę. Od października 1944 był szefem zwiadu 1 PAL, a od grudnia 1944 dowódcą baterii haubic w tym pułku. Uczestniczył w walkach w rejonie Warszawy (styczeń 1945), na Wale Pomorskim, w forsowaniu Odry i szturmie Berlina.
Po zakończeniu wojny w lipcu 1945 powrócił na stanowisko szefa zwiadu 1 PAL. Od listopada 1946 do czerwca 1947 szkolił się w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie ukończył kurs szefów sztabu pułków artylerii. W pierwszych latach powojennych brał udział w walkach z podziemiem o utrwalenie władzy ludowej. Od czerwca 1947 do marca 1948 ukończył kurs dowódców jednostek lotniczych w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie oraz kurs pilotażu i uzyskał tytuł pilota wojskowego. Rozpoczął wówczas służbę w Wojskach Lotniczych na stanowisku zastępcy dowódcy 7 pułku bombowców nurkujących ds. liniowych. W grudniu 1949, ze względu na przeszłość jego ojca, został przeniesiony do dyspozycji Departamentu Personalnego ON, a w styczniu 1950 wyznaczony na dowódcę 26 szkolnej eskadry oficerów lotnictwa w OSL w Dęblinie. Z kolei w kwietniu 1951 został dowódcą 9 eskadry szkolenia podstawowego OSL w Dęblinie. Ze względu na fakt, że jego ojciec został skazany na 12 lat więzienia za działalność antyludową w okresie okupacji, w grudniu 1951 został zwolniony z wojska i przeniesiony do rezerwy. Od kwietnia 1952 pracował jako instruktor w Lidze Lotniczej przy Lidze Przyjaciół Żołnierza.
Po przemianach politycznych w kraju został w maju 1955 przywrócony do zawodowej służby wojskowej (na wniosek prezesa Zarządu Głównego Ligi Przyjaciół Żołnierza). Początkowo służył jako kierownik wyszkolenia Aeroklubu LPŻ w Warszawie, a od lutego 1957 był pomocnikiem dowódcy 7 pułku lotnictwa bombowego do spraw pilotowania. 30 września 1959 został dowódcą tego pułku. W kolejnych latach służby pełnił funkcje dowódcze: od 1960 do 1961 był dowódcą 15 Dywizji Lotnictwa Bombowego; od 1961 do 1963 kontynuował wyższe studia wojskowe w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego w Moskwie; od 1963 do 1964 był dowódcą 7 Brygady Lotnictwa Bombowego w Powidzu; od 1964 do 1967 – dowódcą 16 Dywizji Lotnictwa Myśliwsko-Szturmowego w Pile; od 1967 do 1970 – dowódcą 2 Brandenburskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwsko-Szturmowego w Pile; od 1969 do 1972 – zastępca Dowódcy Wojsk Lotniczych ds. techniki i zaopatrzenia; od 1972 do 1979 – zastępca szefa Inspekcji Sił Zbrojnych ds. lotnictwa i OPK; od 1979 do 1980 – zastępca szefa kierunku zachodniego w Zarządzie I Wojsk Lotniczych Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw - Uczestników Układu Warszawskiego w Moskwie; od maja 1981 do kwietnia 1984 – doradca szefa Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego ds. lotnictwa.
9 października 1968 na mocy uchwały Rady Państwa PRL został awansowany na stopień generała brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa, marszałek Polski Marian Spychalski. Był pilotem wojskowym I klasy z nalotem około 4000 godzin. 16 kwietnia 1984 został przeniesiony w stan spoczynku.
Zmarł w szpitalu w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie (kwatera 4 woj.-III-10).
Życie prywatne: Jego ojciec w czasie okupacji był podoficerem AK, po wojnie był represjonowany. Po przejściu w stan spoczynku gen. Łagoda mieszkał w Ustroniu koło Cieszyna. Od 1953 był żonaty z Antoniną Teresą z domu Gontarz.
Odznaczenia (wybrane): Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1965), Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1946), Krzyż Walecznych (dwukrotnie w 1945), Medal Za udział w walkach w obronie władzy ludowej, Medal 10-lecia Polski Ludowej, Medal Za Warszawę 1939–1945, Medal Za Odrę, Nysę, Bałtyk, Medal Zwycięstwa i Wolności 1945, Złoty Medal Za Służbę Ojczyźnie, Srebrny i Brązowy Medale Za Zasługi dla Obronności Kraju, Odznaka Zasłużony Pilot Wojskowy PRL, Odznaka Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej, Odznaka Kościuszkowska i inne.