Julian Janowski
Biografia
Julian Janowski urodził się 16 lutego 1886 w Łomży. Po ukończeniu gimnazjum w Łomży w 1904 roku wstąpił na ochotnika do armii rosyjskiej, a w 1905 roku ukończył szkołę podoficerską i wstąpił do szkoły junkrów w Kazaniu. Po jej ukończeniu w 1908 otrzymał stopień podporucznika i został skierowany do 177. pułku piechoty, gdzie służył do wybuchu I wojny światowej. Brał udział w walkach na froncie rosyjsko-austriackim i w sierpniu 1914 został ciężko ranny. Dostał się do niewoli, w której przebywał do 1918.
W 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, uczestnicząc w rozbrajaniu Niemców w Ciechanowie. W grudniu 1918 został przydzielony do 32. pułku piechoty, gdzie kolejno był dowódcą kompanii, batalionu i od listopada 1921 zastępcą dowódcy pułku. W składzie tego pułku brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 74. pułku piechoty. W maju 1923 roku został przydzielony z Rezerwy Oficerów Sztabowych do PKU Stanisławów na stanowisko I referenta. W lipcu tego roku wrócił do 74 pp na stanowisko dowódcy batalionu. W sierpniu 1923 roku powierzono mu pełnienie obowiązków zastępcy dowódcy pułku. W styczniu 1930 roku został przeniesiony do 5. pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu na stanowisko dowódcy pułku. W lipcu 1936 roku został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 11. Dywizji Piechoty w Stanisławowie. W maju 1938 roku został pierwszym zastępcą komendanta głównego Straży Granicznej, gen. bryg. Waleriana Czuma.
3 września 1939 mianowany został zastępcą dowódcy obrony Warszawy z zachowaniem dotychczasowego stanowiska I zastępcy komendanta głównego Straży Granicznej. W dniu 10 września 1939 został dowódcą odcinka Warszawa–Wschód, a od 14 września po przekazaniu dowództwa odcinka gen. bryg. Juliuszowi Zulaufowi był jego zastępcą do momentu kapitulacji Warszawy 28 września 1939.
Następnie przebywał w niemieckiej niewoli w oflagu IVB Koenigstein i VII A Murnau do kwietnia 1945.
We wrześniu 1945 wrócił do Polski i rozpoczął służbę w Wojsku Polskim. Pełnił kolejno stanowiska szefa Wydziału Wyszkolenia Bojowego Departamentu Wojsk Ochrony Pogranicza (październik 1945 – listopad 1946), dyrektora nauk w Centrum Wyszkolenia Wojsk Ochrony Pogranicza (listopad 1946 – maj 1949). W okresie od maja 1949 do stycznia 1950 pozostawał w dyspozycji Departamentu Personalnego MON, a następnie przeszedł w stan spoczynku.
Po przejściu w stan spoczynku pracował do czasu przejścia na emeryturę w 1958 w instytucjach państwowych na terenie Ostródy i Olsztyna. Zmarł 31 sierpnia 1970 w Ostródzie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B18-5-16).