Kazimierz Dembowski-Weyroch
Biografia
Urodził się w Łomży jako Kazimierz Dembowski-Weyroch, w rodzinie Ludwika i Józefy Wejrochów. Do 1910 mieszkał w Łomży, ukończył gimnazjum, a następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie ukończył szkołę handlową (1914) i podjął pracę w branży włókienniczej. Jednocześnie uczył się śpiewu u Adama Ostrowskiego, J. Łysakowskiego oraz w szkole Juliusza Marso. W styczniu 1919 jako uczeń wystąpił w operze Janek (wówczas pod nazwiskiem Weyroch). Debiut teatralny miał miejsce we wrześniu 1919 w Teatrze Nowości w Warszawie (rola Achmeda w operetce Róża Stambułu Leo Falla). Z Teatrem Nowości związany był do 1925 roku, dublując Bolesława Mierzejewskiego i partnerując Lucynie Messali.
W 1924 wyjechał na studia wokalne do Włoch. Od 1925 był członkiem zespołu Kazimiery Niewiarowskiej, występując m.in. w Pradze i Wilnie. W latach 1927–1928 przebywał we Lwowie, gdzie występował i reżyserował w Teatrach Wielkimi Nowości. Następnie, w latach 1928–1930, przebywał w Stanach Zjednoczonych, grając w polskich teatrach w Detroit, Cleveland i Pittsburghu. W 1930 powrócił do Polski i występował w Teatrze Wielkim w Poznaniu.
W latach 30. XX wieku występował w warszawskich zespołach teatrów: Nowości (1931–1932), Mała Kometa (1931), Operetka na Chłodnej (1935–1936), Wielka Rewia (1936), Wielka Operetka (1936) oraz w Wilnie w Teatrze Komedii Muzycznej „Lutnia” (1932–1935, 1937–1938). W 1936 był w Teatrze Miejskim we Lwowie; w Poznaniu w Teatrze Wielkim (1936–1937) i w Bydgoszczy w Teatrze Miejskim (1936–1937, 1939). Od kwietnia 1939 ponownie był członkiem Lutni w Wilnie. Wybuch II wojny światowej przerwał karierę, a podczas okupacji pozostawał w Wilnie do 1941 roku, kiedy przeniósł się do Warszawy. W stolicy śpiewał w kawiarniach, a od maja 1944 roku występował w Teatrze Miasta Warszawy. Po upadku powstania warszawskiego został więźniem obozów koncentracyjnych, m.in. Groß-Rosen, gdzie brał udział w bożonarodzeniowym przedstawieniu (1944).
Na początku października 1945 roku powrócił do Polski. W latach 1945–1946 występował i reżyserował w Teatrze Komedia Muzyczna „Lutnia” w Łodzi. Następnie grał w Teatrze Komedia Muzyczna w Krakowie (1947) oraz był członkiem objazdowego zespołu operetkowego (1947–1948). W latach 1949–1951 był kierownikiem muzycznym, aktorem i reżyserem w Teatrze Muzycznym w Lublinie. Następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie był aktorem Teatru Ludowego (1952–1956), kierownikiem artystycznym Warszawskiej Operetki Objazdowej (1955), by ostatecznie w latach 1956–1975 związać się z Teatrem Komedia.
W 1957 roku wystąpił w filmie Prawdziwy koniec wielkiej wojny (reż. Jerzy Zawieyski), natomiast w 1960 roku – w spektaklu Teatru Telewizji „Za wczoraj” (reż. Czesław Szpakowicz).
Był żonaty z Jadwigą Heleną z Jakubowskich (zmarła w 1984). Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera IV-4-12).
Ordery i odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi (1955), Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955), Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1967).