Michał Jach
Biografia
Michał Jach urodził się 23 września 1951 roku w Łomży. Był synem Jana i Heleny; jego ojciec służył w Brygadzie Świętokrzyskiej NSZ, a matka, Helena, była sanitariuszką w Okręgu Kieleckim AK „Jodła”. W rodzinnych stronach powrócił do Kielc i w 1955 zamieszkał w tym mieście. W latach 1958–1965 uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 1 im. Stanisława Staszica, a w latach 1965–1969 do I Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Żeromskiego w Kielcach.
W 1969 rozpoczął studia w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie na Wydziale Elektroniki, radiolokacji, z komendantem wydziału elektroniki płk. prof. Kazimierzem Dzięciołowskim. 24 września 1972 został promowany na pierwszy stopień oficerski – porucznik, a w 1973 ukończył studia wyższe na WAT. W 1973 objął stanowisko dowódcy plutonu w 68. pułku czołgów, a w latach 1975–1981 pełnił funkcję dowódcy plutonu, potem dowódcy kompanii remontowej w 49. pułku zmechanizowanym w Wałczu.
Wiosną 1981 otrzymał przydział do sztabu 20 Warszawskiej Dywizji Pancernej w Szczecinku, obejmując funkcję oficera w służbie uzbrojenia i elektroniki. Od 13 grudnia 1981 wykonywał zadania wynikające z zarządzeń stanu wojennego. W 1984 ze Szczecinka został skierowany do Piły, gdzie objął stanowisko szefa służby uzbrojenia i elektroniki w Wyższej Oficerskiej Szkole Samochodowej. W 1985 został skierowany do 15 Polowej Technicznej Bazy Rakietowej w Bielkowie, gdzie był szefem uzbrojenia i elektroniki. W 1987 w stopniu kapitana ukończył Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów w Centrum Doskonalenia Oficerów im. gen. Stanisława Popławskiego w Rembertowie na kierunku dowódców batalionów. 11 października 1988 został mianowany na stopień majora.
W 1992, po rozformowaniu 15 Polowej Technicznej Bazy Rakietowej, został skierowany do Centrum Doskonalenia Kadr Administracji Wojskowej, gdzie objął funkcję szefa służby uzbrojenia i elektroniki – wykładowcy, pozostając nim do 30 września 1994, po czym przeszedł do rezerwy w stopniu majora. W czasie służby był słuchaczem Wieczorowego Uniwersytetu Marksizmu-Leninizmu.
Po zakończeniu służby wojskowej rozpoczął działalność zawodową w prywatnych spółkach. W 1994 ukończył magisterskie studia ekonomiczne na Uniwersytecie Szczecińskim, a w 1997 studia podyplomowe na Warszawskiej Szkole Zarządzania – Szkole Wyższej na kierunku zarządzanie przedsiębiorstwem. W 2000 uzyskał tytuł MBA prowadzony przez Uniwersytet Szczeciński i Manchester Metropolitan University.
W polityce od lat 90. Jest członkiem Prawa i Sprawiedliwości od 2001. W latach 1996–1998 należał do Ruchu Odbudowy Polski. W 2005 uzyskał mandat posła do Sejmu w okręgu szczecińskim (Sejm V kadencji). W Sejmie V kadencji zasiadał w Komisji Obrony Narodowej. W 2011 ponownie uzyskał mandat poselski i objął funkcję przewodniczącego Parlamentarnego Zespołu ds. Wojska Polskiego oraz był wiceprzewodniczącym Zachodniopomorskiego Zespołu Parlamentarnego. W 2015 został ponownie wybrany do Sejmu; w Sejmie VIII kadencji objął funkcję przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej. W tej kadencji prowadził debaty w tematach obrony państwa, sił zbrojnych, obrony terytorialnej i obrony cywilnej. Od 2016 był członkiem Podkomisji ds. Ponownego Zbadania Wypadku Lotniczego pod Smoleńskiem. W marcu 2018 przewodniczył debacie nad projektem tzw. ustawy degradacyjnej, broniąc jej zgodności z konstytucją; 30 marca ustawa degradacyjna została zawetowana. Od 6 czerwca 2018 był członkiem Komisji do Spraw Służb Specjalnych.
W wyborach w 2019 do Parlamentu Europejskiego po raz kolejny bezskutecznie ubiegał się o mandat europosła. W wyborach w 2019 został ponownie wybrany do Sejmu, otrzymując 11 881 głosów, i kontynuował funkcję przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej w IX kadencji. 13 września 2022 po emisji reportażu „Siła kłamstwa” mówił o braku wątpliwości w PiS co do tez Macierewicza; w 2023, jako członek Komisji do Spraw Służb Specjalnych, stwierdził, że dostęp do informacji ściśle tajnych został mu przyznany przez ABW. Wybory w 2023 roku nie przyniosły mu mandatu posła. W kwietniu 2024 uzyskał mandat radnego sejmiku zachodniopomorskiego, startując z Komitetu Wyborczego PiS i uzyskując 15 832 głosy (14,89%). W czerwcu 2024 ponownie ubiegał się o mandat europosła, zajmując siódme miejsce na liście i uzyskując 1 641 głosów. Kieruje PiS-em w Stargardzie i jest wiceprzewodniczącym Zarządu Okręgu PiS w województwie zachodniopomorskim. W Auguste 2025 uzyskał możliwość objęcia mandatu posła X kadencji w miejsce Zbigniewa Boguckiego, na co wyraził zgodę.
W 2016 otrzymał Medal Rodła Związku Polaków w Niemczech oraz odznaczony został Medalem „Pro Memoria”. 13 czerwca 2019 w dniu Święta Żandarmerii Wojskowej został odznaczony Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obrony Kraju”.
Pełnił funkcję społecznego prezesa chóru Cantore Gospeli, pomagał w organizacji corocznego Festiwalu Stargard Gospel Days. W biurze poselskim organizował bezpłatne porady prawne. Uczestniczy w lokalnych uroczystościach państwowych, spotkaniach w szkołach, z samorządowcami, z kombatantami, z żołnierzami i organizacjami WP, ze środowiskiem sportowym oraz z radiem Twoje Radio Stargard.
Żonaty po raz drugi, ma córkę i syna oraz troje wnucząt.