Wiktor Poźniak
Biografia
Wiktor Poźniak urodził się 10 grudnia 1886 w Łomży, ówczesnej stolicy guberni łomżyńskiej, w rodzinie szlacheckiej Wacława i Leokadii z domu Ryckleber. Był katolikiem. Kształcił się w 2 Korpusie Kadetów w Petersburgu. 30 sierpnia 1904 został mianowany podoficerem. 30 czerwca 1906, po ukończeniu Michajłowskiej Szkoły Artylerii w Petersburgu, został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z 22 kwietnia 1905 i wcielony do artylerii fortecznej twierdzy Osowiec. 1 września 1909 awansował na podporucznika ze starszeństwem z 22 kwietnia 1909; 24 września tego roku został wyznaczony na stanowisko starszego oficera 4 kompanii. W międzyczasie ukończył kurs oficerski w szkolnym parku aeronautycznym. 31 sierpnia 1913 awansował na sztabkapitana ze starszeństwem z 22 kwietnia 1913.
26 września/9 października 1917 został przeniesiony do 68. samodzielnego dywizjonu ciężkiej artylerii polowej. Pełnił w tym oddziale funkcję prezesa Związku Wojskowych Polaków. 20 października 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji oraz Polskiej Ligi Wojennej Walki Czynnej. 6 lutego 1918 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 1. dywizjonu polowej ciężkiej artylerii. Służbę w Korpusie gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego pełnił do 24 czerwca 1918, po czym przyjechał do ówczesnego Generalnego Gubernatorstwa Warszawskiego. 28 sierpnia 1918 wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej z polecenia swych byłych przełożonych z I Pol. Korp. 15 października 1918 Rada Regencyjna mianowała go kapitanem z patentem z 22 kwietnia 1916.
W listopadzie 1918 rozbroił niemiecki batalion stacjonujący w Garwolinie i objął samorzutnie stanowisko starosty i komendanta garnizonu. 11 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Organizował w Garwolinie dywizjon artylerii, a od grudnia 1918 9. pułk artylerii polowej, którego został dowódcą. 13 kwietnia 1919 wyruszył z pułkiem na front litewsko-białoruski. 1 lipca 1919 został dowódcą 3. pułku artylerii polowej, który powstał z połączenia 2 Krakowskiego pułku artylerii polowej i 9. pułku artylerii polowej. W tym miesiącu powierzono mu pełnienie obowiązków dowódcy 3. Brygady Artylerii. 1 września 1919 formalnie mianowano go dowódcą 3 pap z dniem 31 maja 1919. 24 kwietnia 1920 objął dowództwo 18. pułku artylerii polowej. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony w stopniu podpułkownika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. 21 czerwca 1920 minister spraw wojskowych zezwolił mu korzystać tytularnie ze stopnia pułkownika. W lipcu 1920 został dowódcą 8. pułku artylerii polowej. Wyróżnił się 30 lipca w odpieraniu bolszewickich ataków na Suraz i Łapy oraz w sierpniu 1920 w bitwie pod Ossowem.
Po zakończeniu działań wojennych kontynuował służbę w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę na stanowisku dowódcy 18. pułku artylerii polowej. 1 września 1921 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy 8. pułku artylerii polowej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 14. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Później został przeniesiony do Rezerwy Oficerów Sztabowych przy Okręgu Korpusu Nr I. W styczniu 1923 został odkomenderowany na trzyipółmiesięczny kurs dowódców pułków piechoty w Rembertowie. Z dniem 1 marca 1924, w związku z likwidacją Rezerwy Oficerów Sztabowych przy Okręgach Korpusów, został przydzielony do 8. pułku artylerii polowej ponad etat z równoczesnym odkomenderowaniem do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie, do czasu przydziału na stanowisko etatowe.
Do stycznia 1928 był dowódcą 18. pułku artylerii polowej. W 1924 obowiązki dowódcy pułku łączył z funkcją komendanta garnizonu Ostrów-Komorowo. W międzyczasie (3 maja 1926) prezydent RP nadał mu stopień pułkownika ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W styczniu 1928 został przeniesiony do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Ostrów Łomżyński na okres sześciu miesięcy celem odbycia praktyki poborowej. W kwietniu 1928 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Łomży na stanowisko komendanta. W styczniu 1929 został przeniesiony służbowo na stanowisko inspektora poborowego Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. W styczniu 1930 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X. Z dniem 31 maja 1930 został przeniesiony w stan spoczynku.
Na przełomie 1934 i 1935 został prezesem Koła byłych żołnierzy 8. pułku artylerii lekkiej w Warszawie. W 1933 mieszkał w stolicy przy ul. Krasińskiego 21, następnie przy ul. Wilczej 54, a później przy ul. Mickiewicza 20. Był żonaty, miał córkę Jadwigę (ur. 1932).