Wincenty Adam Jasiewicz

Wincenty Adam Jasiewicz urodził się 24 grudnia 1891 roku w Łomży. Był synem Stanisława i Jadwigi Dunin-Brzezińskiej. Był uczniem korpusu kadetów w Pskowie i w Połocku. W 1912 roku, jako podporucznik kawalerii, ukończył Wojskową Szkołę Kawalerii w Jelizawetgradzie. W 1917 roku po rewolucji lutowej wstąpił do I Korpusu Polskiego generała Józefa Dowbor-Muśnickiego i objął dowództwo 1 szwadronu 2 pułku ułanów; dowodził nim do 30 czerwca 1918, gdy rozwiązano Dywizję Ułanów.

Od 12 listopada 1918 ponownie w szeregach 2 pułku ułanów. W Łodzi zorganizował 1 szwadron pułku. 17 grudnia 1918, w stopniu rotmistrza, został oficjalnie przyjęty do Wojska Polskiego. 15 stycznia 1919, na czele 1 szwadronu, wyjechał do Ostrowi Mazowieckiej, gdzie podporządkowany został dowódcy Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Następnie jego szwadron przetransportowany został do Chełma i wcielony do Grupy generała Majewskiego, a później Grupy generała Śmigłego-Rydza. 24 lutego 1919 wyróżniony został w rozkazie szefa Sztabu Generalnego WP za walki w okolicy Perespy. W maju 1919 wycofany wraz ze swoim szwadronem z frontu do Zamościa. 4 maja 1919 wymieniony został w rozkazie pochwalnym podpisanym przez dowódcę Grupy, generała porucznika Teofila Babiańskiego. Pod koniec czerwca 1919 pierwszy szwadron przeszedł do Żółkwi i Brodów, gdzie dołączył do macierzystego pułku. 16 lipca 1919 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy szwadronu zapasowego 2 pułku ułanów. Od lipca 1919 walczył z 2 pułkiem ułanów w składzie III Brygady Jazdy generała Jana Sawickiego. 5 czerwca 1920 w czasie walk z oddziałami 1 Armii Konnej pod wsią Ozierna przejął od pułkownika Adolfa Waraksiewicza dowództwo 2 p.uł. Od 1 sierpnia 1920 na czele pułku walczył w składzie VIII Brygady Jazdy. 13 sierpnia 1920 pod wsią Milewo dowodzona przez niego jednostka rozbiła sowiecki 29 pułk strzelców. Swój udział w wojnie z bolszewikami zakończył w październiku 1920 zagonem na Korosteń.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał na stanowisku dowódcy 2 pułku Ułanów Grochowskich, którego pokojowe garnizony były Suwałki. W marcu 1930 mianowany został dowódcą 10 Brygady Kawalerii, której dowództwo mieściło się w garnizonie Rzeszów. Obowiązki dowódcy pułku przekazał pułkownikowi dyplomowanemu Józefowi Smoleńskiemu. W Rzeszowie pracował także w różnych organizacjach społecznych, m.in. był wiceprezesem Ligi Morskiej i Kolonialnej oraz Polskiego Białego Krzyża. W 1937 roku, gdy podjęto decyzje o przekształceniu 10 Brygady Kawalerii w jednostkę pancerno-motorową, przeniesiony został na stanowisko zastępcy dowódcy Nowogródzkiej Brygady Kawalerii w Baranowiczach. Na początku sierpnia 1939 skierowany został na leczenie w Rumunii. Z powodu choroby nie wziął udziału w kampanii wrześniowej. 27 listopada 1941 zmarł w Bukareszcie. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu katolickim.

Życie prywatne: Jego rodzicami byli Stanisław herbu Rawicz (1850–1917) i Jadwiga Dunin-Brzezińska herbu Łabędź (1870–1956). Miał ośmioro rodzeństwa: Aleksander Jakub (1890–1951), Edward (1894–1920), Eugeniusz (1895–1992), Julia (1896–1978), Jerzy (1900–1979), Kazimiera (1904–1974), Stefania (1907–1939), Konstanty (1910–1922). Najstarszy z rodzeństwa Aleksander Jakub ożenił się ze Stefanią Szydłowską (primo voto Fyuth), z którą miał dwie córki Jadwigę i Irenę, żonę Staszisława „Miedza” Tomaszewskiego. Jadwiga w 1948 roku poślubiła Rajmunda Kaczyńskiego. W 1921 zawarł związek małżeński z Kornelią Zoe Skupiewską (1902–1965), córką Lucjana Skupiewskiego, burmistrza Bukaresztu z 1923. Miał z nią synów: Lucjana (1922–2005), historyka i ekonomistę, zamieszkałego w Kanadzie; Stanisława (1925–1992), technologa, zamieszkałego w Kanadzie; Marię Adama (ur. 1930–2020), ekonomistę, zamieszkałego w Warszawie – który w 1940, dzięki interwencji dyplomatów rumuńskich, przedostał się z okupowanej przez Sowietów wschodniej Polski do Rumunii, do swojego dziadka.