Władysław Wincenty Markiewicz
Biografia
Władysław Wincenty Markiewicz urodził się 15 grudnia 1883 roku w Łomży. Był synem Wiktora i Stanisławy z Michałowskich. Kształcił się w gimnazjach w Łomży (1896–1898) i w Symferopolu (1898–1904), a następnie ukończył Uniwersytet Charkowski, gdzie w 1910 uzyskał dyplom lekarski.
Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej. 14 lipca (27 lipca) 1914 został powołany do wojska rosyjskiego i wyznaczony na stanowisko młodszego ordynatora 1 szpitala polowego 28 Dywizji Piechoty, w randze tytularnego radcy. 20 lutego 1915 awansował na starszego lekarza 28 Brygady Artylerii, 56 Brygady Parkowej Artylerii i taborów 28 Dywizji Piechoty. 25 stycznia 1918 w Charkowie został zwolniony z wojska, symulując chorobę.
12 maja 1919 jako ochotnik wstąpił do Armii Polskiej we Francji i objął stanowisko lekarza II batalionu 5 pułku strzelców polskich w randze kapitana. Od 23 maja tego roku był naczelnym lekarzem 1 pułku artylerii ciężkiej, który po scaleniu z Wojskiem Polskim został przemianowany na 13 pułk artylerii ciężkiej. 27 sierpnia 1919 został mianowany majorem. 30 października 1919 został zatwierdzony w stopniu majora, nadanym mu w byłej armii gen. Hallera. 6 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w Korpusie Lekarskim.
11 lutego 1921 został szefem sanitarnym 13 Dywizji Piechoty. 20 maja 1921 przeniesiony do Centralnej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko starszego lekarza szkoły, pozostając jednocześnie oficerem nadetatowym 8 batalionu sanitarnego w Toruniu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora z 1919 roku i 22. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. 31 marca 1924 Prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 9. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. Od 1 października do 5 listopada 1928 pełnił służbę w sezonowym Szpitalu Wojskowym w Ciechocinku na stanowisku ordynatora. W listopadzie 1928 przeniesiono go do Szpitala Obszaru Warownego „Wilno” w Wilnie na stanowisko komendanta. 12 marca 1933 został awansowany do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 i 1. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, w grupie lekarzy. 31 stycznia 1934 został przeniesiony z korpusu oficerów sanitarnych, grupa lekarzy do korpusu oficerów sanitarnych. 7 kwietnia 1934 został wyznaczony na stanowisko szefa sanitarnego Korpusu Ochrony Pogranicza. Pracował w Dowództwie KOP w Warszawie przy ulicy 6 Sierpnia 35. Z dniem 31 maja 1938 przeszedł na stan spoczynku. Mieszkał w Warszawie przy ulicy Mianowskiego 3 m. 2.
Był żonaty z Adalteską z Majewskich, dzieci nie miał.
W nieznanych okolicznościach po agresji ZSRR na Polskę (1939) dostał się do niewoli sowieckiej i osadzono w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez NKWD w Charkowie i potajemnie pogrzebany w bezimiennej mogile w Piatihatkach, skąd od 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz. 2193).
Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został pośmiertnie mianowany na stopień generała brygady. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.