Zbigniew Bargielski
Biografia
Zbigniew Bargielski urodził się w Łomży 21 stycznia 1937 roku. Studiował prawo na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (1954–1958), a następnie rozpoczął studia kompozytorskie w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie pod kierunkiem Tadeusza Szeligowskiego; po jego śmierci kontynuował je u Bolesława Szabelskiego w Katowicach. Dyplom uzyskał w 1964 roku.
W latach 1966–1967 odbył studia uzupełniające u Nadii Boulanger w Paryżu, a w 1972 w Hochschule für Musik w Grazu. W 1976 wyjechał do Austrii, gdzie uczył w szkole muzycznej w Bruck an der Mur. W 1977 wykładał w PWSM w Bydgoszczy; 1986 był stypendystą Deutscher Akademischer Austauschdienst w Darmstadt. Od 2002 uczy kompozycji w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, a od 2003 także w Krakowie. Mieszka na stałe w Wiedniu.
Jego utwory wykonywano na licznych festiwalach, m.in. Warszawskiej Jesieni, Festival de Paris, Steirischer Herbst w Grazu. Wykonywane były w wielu krajach Europy, w Stanach Zjednoczonych, w Australii i Ameryce Południowej.
Jest laureatem nagród na konkursach kompozytorskich. Po raz pierwszy w 1965 na Konkursie Młodych ZKP (za Parades). Otrzymał też wyróżnienie na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu w 1981. W 1990 otrzymał medal Zasłużony dla kultury polskiej, 1995 Krzyż Oficerski Polonia Restituta. 24 lutego 2011 został odznaczony przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
Wybrane kompozycje
Danton, opera według G. Büchnera (1968–1969); Ein Zimmer na zespół kameralny (1972); Koncert na perkusję i orkiestrę (1975); Koncert na skrzypce i orkiestrę (1976); Kwartet smyczkowy Alpejski (1976); Klatka dla motylina kwintet dęty (1978); W małym dworku, opera (1979); II Kwartet smyczkowy Wiosenny (1980); Historyjki wiedeńskie na dwa fortepiany (1981); Sonnenlieder na głosy, chór i zespół kameralny (1983); Wyprawa w niewysłowioność na orkiestrę (1986); III kwartet smyczkowy Martwa natura z krzykiem (1985–1986); Ziemia niczyja, oratorium (1989); Cha-orda na orkiestrę (1990); Concertino na fortepian i orkiestrę (1995); Tangon a zespół kameralny (1997); V Kwartet smyczkowy Le temps qui n est plus (2001); Le cristal flamboyant na klawesyn i taśmę (2002); L’espace attrapè na orkiestrę (2005); Espace attrapena orkiestrę (2006); Nokturn w czerwieni i błękicie na skrzypce i orkiestrę smyczkową (2007); Koncert na trąbkę i orkiestrę (2007); Kwartet smyczkowy nr 6 Dramatyczny (2008).